Druk cyfrowy to metoda drukowania obrazu cyfrowego bezpośrednio na różnych nośnikach. Zwykle odnosi się do druku profesjonalnego, w ramach którego niskonakładowe prace z DTP i innych źródeł cyfrowych są drukowane przy użyciu wielkoformatowych i/lub wysokonakładowych drukarek laserowych lub atramentowych.
Druk cyfrowy wiąże się z wyższym kosztem strony w porównaniu z bardziej tradycyjnymi metodami druku offsetowego, ale cenę tę zwykle rekompensuje się poprzez uniknięcie kosztów wszystkich etapów technicznych wymaganych do wykonania płyt drukarskich. Umożliwia także druk na żądanie, krótki czas realizacji, a nawet modyfikację obrazu (danych zmiennych) wykorzystywanego przy każdym wyświetleniu. Oszczędności w pracy i stale rosnące możliwości pras cyfrowych oznaczają, że druk cyfrowy osiąga punkt, w którym może dorównać lub zastąpić zdolność technologii druku offsetowego do produkcji większych nakładów kilku tysięcy arkuszy po niskiej cenie.
Największą różnicą pomiędzy drukiem cyfrowym a tradycyjnymi metodami, takimi jak litografia, fleksografia, wklęsłość czy typografia, jest to, że w druku cyfrowym nie ma konieczności wymiany form drukarskich, podczas gdy w druku analogowym płyty są wymieniane wielokrotnie. Skutkuje to szybszym czasem realizacji i niższymi kosztami w przypadku drukowania cyfrowego, ale zazwyczaj powoduje utratę niektórych drobnych szczegółów obrazu w większości komercyjnych procesów druku cyfrowego. Do najpopularniejszych metod należą drukarki atramentowe lub laserowe, które osadzają pigment lub toner na szerokiej gamie podłoży, w tym na papierze, papierze fotograficznym, płótnie, szkle, metalu, marmurze i innych substancjach.
W wielu procesach tusz lub toner nie przenika przez podłoże, jak ma to miejsce w przypadku konwencjonalnego atramentu, ale tworzy na powierzchni cienką warstwę, którą można dodatkowo przykleić do podłoża za pomocą płynu utrwalającego w procesie cieplnym (toner) lub utwardzanym promieniami UV (tusz).
Godne uwagi metody druku cyfrowego
Druk atramentowy artystyczny
Cyfrowy druk atramentowy dzieł sztuki polega na drukowaniu pliku obrazu komputerowego bezpośrednio na drukarce atramentowej jako ostateczny wydruk. Ewoluowała od technologii cyfrowych wydruków próbnych firmy Kodak, 3M i innych głównych producentów, a artyści i inni drukarze próbowali dostosować te dedykowane maszyny do sprawdzania przygotowawczego do druku dzieł sztuki. Prowadzono eksperymenty z wieloma tego typu drukarkami, z których najbardziej godną uwagi była drukarka IRIS, początkowo przystosowana do druku dzieł sztuki przez programistę Davida Coonsa i przyjęta do prac artystycznych przez Grahama Nasha w jego drukarni Nash Editions w 1991 r. Początkowo drukarki te były ograniczone do papierów błyszczących, ale drukarka IRIS Graphics umożliwiała stosowanie różnorodnych papierów, w tym mediów tradycyjnych i nietradycyjnych. Drukarka IRIS przez wiele lat była standardem w cyfrowej grafice artystycznej i jest nadal w użyciu, ale została zastąpiona przez drukarki wielkoformatowe innych producentów, takich jak Epson i HP, które wykorzystują odporne na blaknięcie atramenty archiwalne (na bazie pigmentów, a także nowsze atramenty na bazie rozpuszczalników) oraz podłoża archiwalne zaprojektowane specjalnie do drukowania dzieł sztuki.
Podłoża w artystycznym grafice atramentowej obejmują tradycyjne papiery artystyczne, takie jak Rives BFK, papier akwarelowy Arches, płótno poddane obróbce i niepoddane obróbce, podłoża eksperymentalne (takie jak metal i plastik) oraz tkaniny.
W przypadku artystów wykonujących reprodukcje swoich oryginalnych dzieł druk atramentowy jest droższy w przeliczeniu na wydruk niż tradycyjna czterokolorowa litografia offsetowa, ale w przypadku druku atramentowego artysta nie musi płacić za kosztowną konfigurację płyty drukarskiej ani marketing i przechowywanie potrzebne w przypadku dużych nakładów czterokolorowego druku offsetowego. Reprodukcje atramentowe mogą być drukowane i sprzedawane indywidualnie, zgodnie z zapotrzebowaniem. Druk atramentowy ma tę dodatkową zaletę, że pozwala artystom przejąć całkowitą kontrolę nad produkcją swoich obrazów, w tym ostateczną korektą kolorów i używanymi podłożami, przy czym niektórzy artyści posiadają własne drukarki i obsługują je.
Cyfrowy druk atramentowy pozwala również na produkcję dzieł sztuki cyfrowej wszelkiego rodzaju w postaci gotowych elementów lub elementu kolejnego dzieła sztuki. Artyści eksperymentujący często dodają teksturę lub inne media do powierzchni ostatecznego wydruku lub wykorzystują je jako część pracy mieszanej. Na przestrzeni lat używano wielu terminów określających ten proces, w tym „digigraph” i „giclée”. Tysiące drukarni i drukarni cyfrowych oferuje obecnie usługi malarzom, fotografom i artystom cyfrowym na całym świecie.
