Uretanowe ostrza rakli do sitodruku są najważniejszym, powszechnie stosowanym materiałem używanym do zastosowań rakli. Istnieją jednak 3 podstawowe rodzaje materiałów używanych do produkcji ściągaczek (guma, kauczuk syntetyczny i poliuretan). Polimer jest najpopularniejszym materiałem wpływającym na wygląd ściągaczki przeznaczonej do długotrwałego użytkowania oraz do zastosowań automatycznych/półautomatycznych.
Poliuretan jest dodatkowo najmniej kosztowny z 3 materiałów, jednak ich odporność na ścieranie fizyczne i chemiczne jest dodatkowo znacznie lepsza niż gumy i kauczuku syntetycznego. Nic dziwnego, że ściągaczki wykonane z polimeru są najbardziej znane ze wszystkich ściągaczek. Nasze estrowe rakle do sitodruku są doskonale odporne na wysokie rozpuszczalniki i ścieranie. Opcje te modyfikują je (ostrza), aby wykazywały bardzo małe lub żadne pęcznienie w trakcie pracy i skutecznie utrzymywały twardość po użyciu w agresywnych rozpuszczalnikach/tuszach, takich jak UV, epoksydowa, emalia, winyl itp.
Podczas gdy większość ostrzy rakli do sitodruku gorszej jakości ostatecznie charakteryzuje się spadkiem twardości lub pęcznieniem z powodu ich nieodporności na agresywne rozpuszczalniki i ścieranie o szablon, nasze polimerowe rakle do sitodruku tego nie robią, a może to wynikać z ich wspaniałej odporności chemicznej i na ścieranie po wystawieniu na działanie ostrego atramentu i rozpuszczalników. Nasze estrowe rakle do sitodruku są dostępne w wielu konfiguracjach i stylach, które mogą spełnić Twoje potrzeby w zakresie sitodruku. Istnieje wiele rodzajów formowania podczas produkcji ostrzy ściągaczki, takich jak:
Otwarte formowanie bryłowe jest najprostszą i najpowszechniejszą techniką formowania termoutwardzalnych poliuretanów.
rakle do sitodruku Zalety: Ponieważ ciśnienia i temperatury w procesie formowania są stosunkowo niskie (ciśnienie otoczenia i temperatura poniżej 250°F), formy są bardziej opłacalne i mogą być wykonane z różnych materiałów wraz z polimerem. Otwarte, solidne elementy estrowe do formowania są dobre w przypadku elementów o stosunkowo otwartych tolerancjach na jednej powierzchni. Jeżeli tolerancje są węższe, należy wybrać dodatkową operację wykańczającą.
